Crossing borders, crossing deserts

In een vreemde kronkel van het heelal, gaan vruchtbaarheid en volslagen woestenij vrolijk samen op deze planeet. Zonder de bemesting met Sahara-zand, zou het Amazonewoud nooit zo uitbundig kunnen zijn. In Egypte grenst woestenij aan de mooiste koraalriffen van de wereld. En in het noorden van Chile grenst een rijk visgebied aan een extreem droge woestijn. Zó droog, dat zelfs de tankstations geen water willen geven om de douche van arme toeristen te bevoorraden.

DSC_0152P1040926DSC_0313

Het toeval wil dat er achter die woestijn een bergketen ligt, waardoor er toch nog hier en daar een riviertje stroomt. Waar dat riviertje in de zee uitkomt, is een ideale plaats voor een vissershaven. Een beetje landbouw, extreem veel vis, wat wil een mens nog meer? Vandaar dus dat je al eens aan archeologie kunt doen: de oudste mummies ter wereld, her en der gigantische rotstekeningen. Wat wil een mens nog meer? Geld natuurlijk! De mijnen (eerst vogelstront – echt waar, later nitraat, dan koper) hebben met periodes de helft van de export van Chile vertegenwoordigd. Ja, de Chilenen hebben er goed aan gedaan dit stukje woestijn af te snoepen van de nog steeds getraumatiseerde, zee-loze Bolivianen. Mijnbouw is per definitie een tijdelijk gegeven. Dus waar de mijn ooit leven gaf, is er na sluiting werkelijk niéts meer. Je komt dus op godvergeten plaatsen een kerkhof tegen, enkele muren, of een hele ghosttown, waar je in de klaslokalen nog het enthousiasme van de leerlingen van destijds kunt voelen.

 

P1040923 P1040910  

DSC_0246DSC_0244

 

DSC_0276   P1050002P1050007

DSC_0299DSC_0212 DSC_0209

 

De woestijn loopt gewoon door in Peru. Dat betekent niet dat een grensovergang gemakkelijk is. Grenzen zijn hier nog “voor echt”. En wij mochten er niet over, of ’t is te zeggen, onze Berenjena mocht er niet over. Van de Chilenen, omdat de Peruanen ons niet zouden binnenlaten. Helemaal terug naar de stad gereden (40 km omweg) om aan de douane te gaan uitleggen dat als de Peruanen ons niet willen binnenlaten, dat ons probleem is, niet dat van hen. De baas was akkoord, dus moesten we wachten tot zijn shift begon (6 uur later). Opnieuw aan de grens, opnieuw gemelk, opnieuw drogredenen. Maar “ik heb gebabbel met uw baas, Juan Luis, en die zij dat het OK was” en enkele seconden later stond de stempel op het papier. Aan Peruaanse kant geen enkel probleem. Wel al onze groenten moeten afgeven, want fruitvliegjes vrij Zuid-Peru zou wel eens besmet kunnen worden met fruitvliegen uit fruit-vliegjesvrij Chile. U begrijpt dat Lore op stomen stond. Dus hebben we eerst zoveel mogelijk groenten opgegeten alvorens de douane te passeren. Tegen dan was het al nacht, dus tegen dat we écht Peru inreden was het 24 uur later dan we gedacht hadden. Oh well.

Eens in Peru, direct duidelijk dat een grens hier meer dan een lijn op de kaart is.  Chile: neem een stuk woestijn, irrigeer de boel, maak er een mooie olijvenboomgaard van. Peru: bouw een hutje in de woestijn, maak een waterbassin, plant zes olijfbomen en geef ze met een emmertje water. Verkeersborden in Chile: “Werken die Chilenen verenigen”. Peru: “In geval van twijfel, haal niet in”. “Gelieve geen stenen op de weg achter te laten”. “Gelieve geen autobanden te verbranden op de weg”. “Opgelet! Luchtmachtgebied! Let op voor explosies!”. Wij hebben een aantal keer “¿Qué?” tegen onszelve geroepen.

Ondertussen in Arequipa. Een van de mooiere koloniale steden van Zuid Amerika. Eeuwige lente, besneeuwde berg op de achtergrond, stinkende bussen, u weet hoe dat gaat. Voor het eerst betaald voor overnachting, in een hotelletje dat bij overlanders bekend staat omdat je er in de tuin kunt kamperen. U ziet, wij zijn niet de enigen die dit doen. Alleen zijn al de anderen Frans, en hebben ze een paar klein mannen mee. We gingen een nacht of twee blijven, het zijn er vier geworden. Ondertussen er van geprofiteerd om onze laptopkluis en ons zonnepaneel vast te laten zetten. Een werkje van een uur of twee, dat de geweldige Joaquin prachtig opleverde. In anderhalve dag.

 

DSC_0387DSC_0332DSC_0338DSC_0306a

Advertisements

3 thoughts on “Crossing borders, crossing deserts

    • Ja Lore, je foto’s zijn de max !!!!!!
      Je geeft mij het gevoel dat jullie alleen over Zuid-Amerikaanse bodem reizen. En het verhaal van Joost brengt me terug in de werkelijkheid. In elk geval eten jullie erg gezond met al die groentjes.
      Tot aan de volgende stop ergens in Peru !
      Kusje tanteleen

  1. Lore, Joost het ziet er werkelijk tof uit, als ik het goed begrijpt nog geen ernstige panne gehad joint de cullas bijvoorbeeld. Ik hoop dat dit uitblijft,By de way ik vertrek begin september alleen naar Corsicia voor een week waar ik de GR20 ga proberen te stappen (met tent en rugzak)
    Zie ik bereidt me al voor op meer avontuurlijke vakanties
    Wacht op een voorstel om een deeltje van Zuid Amerika met julie mee te beleven. Zal in september zien of ik; dat fysisch aankan
    Ik heb er het alle vertrouwen in.
    Tot later en hou het veilig en kids
    Papa,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s