El Troncal Amazonico

Zoals eerder gemeld, is onze gemiddelde snelheid wat aan de lage kant. Hoewel Lore mij steeds onder de voeten gaf als ik vandaag iets wou doen dat ook morgen kon, sloeg dat – na enkele rekensommen- plots om. Aan een voor ons houdbaar tempo bleek het plots onmogelijk om zowel Colombia als Patagonia tijdens deze reis te bezoeken. Een probleem dat om een rationele benadering vroeg. Lijstjes werden gemaakt, met pro’s en contra’s. Facebook werd geconsulteerd. Er werd over nagedacht of onze nieuwe Colombiaanse vriendin niet gevaarlijk kon worden als we haar land niét bezochten. Het doorslaggevende argument werd uiteindelijk het comparatief voordeel van Berenjena in de twee landen. In Patagonia met je plannen in het hoogseizoen, wat in Colombia minder nodig is. Een auto huren bleek ook veel goedkoper in het laatste land. Patagonia it is then. Waarmee direct vaststaat dat we op deze reis maar één land voor het eerst bezochten, Ecuador. En waarmee ook vast staat waar onze eerstvolgende serieuze reis naartoe gaat.

Keuze gemaakt, en ook rechtsomkeer. De zon, die tot nu toe altijd da cabine verhitte, zit nu doorgaans in de rug. De kust van Ecuador bezocht, en zijn Andes afgeschreven (te beschaafd), bleef voor die terugweg enkel de Amazone over. Vier lettergrepen die bij de meeste mensen iets van een andere wereld oproepen. Een bedreigde wereld, die ten alle kosten beschermd moet worden. In Ecuador is de Amazone dat ook, maar daarbovenop ook gewoon iets dat de rest van het land financiert dankzij de olie. En bovendien een gebied waar nieuwe, maar toch vrij gewone steden zijn. En al die ontwikkeling, dat brengt natuurlijk wegen met zich mee. Wij mensen die minder beschaafde landen gewoon zijn, waren stomverbaasd en enigszins ongelovig toen we eerst hoorden dat er een schitterende asfaltweg loopt van Noord naar Zuid op de grens tussen Andes en Amazone. Bijkomend voordeel: daardoor konden we nog enkele keren de wegen tussen hoog- en laagland nemen, die in feite het beste van de hele reis zijn.

P1090579

P1090215

P1090257

P1090470

De weg in kwestie is niet eens ‘echt’ een Amazoneweg, want ze loopt heel de tijd tussen de laatste heuvels van de Andes. Grootste voordeel daarvan: iets minder stomend heet dan op de laagste stukken. En ook: op een platte Amazoneweg zie je enkel ontboste stukken, terwijl je nu ziet dat het grootste deel van de heuvels ondoordringbaar begroeid blijft.

P1090614

P1090351

 

P1090223

De Amazone verliest wat aan mystiek, en wordt meer een gewoon deel van de wereld na een paar honderd kilometer. Op den duur ga je je afvragen of er niet een deel hype aan is. Is een stuk natuur dat door de mens is ingepalmd een minder grote tragedie omdat het een minder mooie naam heeft, of omdat het langer geleden is dat het natuur was? Verdere ontbossing is natuurlijk spijtig, maar de mensen die er nu wonen mogen van mij wel blijven. Wat die zich uiteraard hoegenaamd niet gaan aantrekken en sowieso toch al gingen doen. De mensen in kwestie in het gebied waar we door raceten, zijn enerzijds verrassend veel traditionele oerwoudbewoners, anderzijds mensen die de laatste vijftig jaar uit de overbevolkte Andes wegtrokken om zich een nieuw bestaan op te bouwen. Die laatste lijken zich toch, al is het misschien onbewust, een tikkeltje schuldig te voelen. Want hier hebben ze niet gewoon schrik om overvallen te worden, maar geloven ze ook kans te lopen om de kop gesneld te worden. Want niet zo heel erg lang geleden vonden de oorspronkelijke inwoners hier het geminiaturiseerde hoofd van een dode vijand een geweldig souvenir.

Opnieuw lukt het mij niet om gewoon tegen de kolonisten te zijn: hoe mooi is het niet dat je als mens ergens kan vertrekken met niéts in handen, om ergens anders iets op te bouwen – eerst letterlijk met wat je gratis uit het bos kunt halen, maar met een langzaam stijgende levensstandaard. Want in Ecuador heb je in de Amazone bepaald niet het gevoel door een arme streek te trekken. En opvallend: geen monopolie van grootgrondbezitters, maar heel veel middelgrote domeinen. Denk 100 hectaren. Die af en toe te koop staan. En er zelfs in gecultiveerde staat verdomd aantrekkelijk uitzien.

P1090583

P1090455

P1090508

P1090527

Ergens aan het einde van een zijweg hebben we Beri even omgedoopt tot onze eigen jungle lodge. Omgeven door natuur (en één boerderijtje) zagen wij de avond begroet worden door luidruchtige toekans.

P1090499

P1090268

Helaas voor ons, en misschien gelukkig voor de natuur, kan je de Troncal de la Amazonia (letterlijk de stam van de Amazone, de hoofdweg) niet volgen naar Peru. Naast ondoordringbaarheid, heeft dat wellicht ook iets te maken met het feit dat Peru en Ecuador redelijk recent nog oorlogje gespeeld hebben over het gebied. Dus wij weer even de Andes over, en dan nog eens in Peru.

P1090555

P1090535

P1090528

Met onze verouderde kennis over Peru dachten wij, één, dat de noordelijke doorsteek van kust naar Amazone in Peru doodliep, en twee, dat de Amazoneweg die aansluit op centraal Peru dwars door guerillagebied loopt. Wat bleek: ook Peru heeft zijn Troncal de la Amazonia, want op 75 rottige kilometers na, is er een perfecte weg tussen noordelijk Tarapoto en centraal Tingo Maria. En wat die guerilla betreft… Omdat Lore, meer nog dan mijzelf, geen zin had om die tegen te komen, heb ik eerst wat research gedaan. Op internet genoeg mensen met een mening tegengekomen, uiteindelijk bleek de toeristische dienst van Peru onverwacht goed. Per mail de vraag gestuurd, en binnen twee dagen het antwoord gekregen dat de drie lokale politiecomisariaten de zone veilig verklaarden. Voor een deel dankzij diezelfden waren er de laatste twee jaar geen overvallen meer geweest op voertuigen op die baan. Voor een groter deel niet dankzij politie, maar dankzij de ronda campesina. Op het platteland in Peru is politie traditioneel afwezig en/of corrupt. En Andesdorpjes lossen traditioneel hun interne problemen zelf op. Dus is er de ronda. Letterlijk: zij die de ronde doen, ‘s nachts, om dieven te betrappen – en gepast te bestraffen. En dat houd niet alleen lokale would be criminals onder controle, maar is blijkbaar straf genoeg om zelfs gewapende drugshandelaar klein te krijgen.

P1090217

P1090335

P1090329

20140826_123220(1)

P1090320

En zo belanden wij, zonder ook maar een spoor van cocaïne gezien te hebben in Huánuco, toegang tot de centrale Andes van Peru. Een plaats waar we langer dan voorzien zouden blijven, waarover later meer.

P1090600

P1090489

Advertisements