Never going back to Húanuco

Het begon in Huanuco. Da’s niet helemaal waar, het begon al in Tarapoto. En we doen even alsof het eindigde in La Paz.

Voorbij Tarapoto hadden we een klapband. 100 kilometer terug naar de stad, en direct vier nieuwe banden gekocht. We hadden er al een oogje op, omdat ze iets robuuster en breder waren – de stabiliteit kon er maar wel bij varen. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om de rempomp te laten onderhouden, want die had een klein lek. Ook even de remmen laten afstellen, want de auto trok naar rechts bij het remmen.

De laatste fase van de Troncal Amazonico was tot Tingo Maria. Van daar eindelijk weer de bergen in – op de slechtst denkbare asfaltbaan. Van de Amazone naar de Andes is steeds geweldig, maar bij het naderen van Huanuco viel het landschap wat tegen. De stad zelf: een stoffig, rommelig gat, waar niet echt iets te beleven is. Wisten wij veel dat we er een week gingen zitten. De remmen trokken alweer scheef, en de eerste mechanieker ging dat wel even afstellen. Wij vonden dat wat vreemd, gezien de vorige al hetzelfde deed. De volgende dag, alweer scheef trekken. Volgende mechanieker wou alweer afstellen. Wij weigeren. Hij stuurt ons ter uitlijning van de wielen. Gedaan, betaald, geen veschil. Daar raden ze ons “el Negro” aan (in Peru is iedereen cholo, chino , gringo, gordo). Die schroeft zowaar de remmen open! En ziet onmiddellijk dat de remblokjes op zijn. Geen nieuwe remkit ofzo, gewoon demonteren, remblokjes opplakken en in de oven ermee. Maar enkel de voorremmen. Wij denken: de achterremmen, dat zal nog wel niet nodig zijn. Dus de volgende dag weg uit Huanuco (joepie), op alweer een vreselijke asfaltbaan. Maar na 70 kilometer hebben we nog steeds geen remkracht. Lokale mechanieker onderweg knoeit er een paar uur op los, maar geen beterschap. Voor het eerst valt ons ook op dat de remmen enorm verhitten. Terug naar Huanuco. Daar wil el Negro nu ook de achterremmen aanpakken, alvorens het probleem verder te bekijken. Tja. Een halve dag en 50 euro later hebben we verse achterremblokjes. Eerste proefrit: nog steeds geen remkracht. Ik zeg: “ik vertrek hier enkel als ik kan remmen”.  Onder luid gemor begint el Negro alles af te stellen, en zowaar, we hebben remkracht. Het is alweer avond, dus de volgende dag vertrekken we uit Huanuco. Om na 25 kilometer vast te stellen dat we nu wel kunnen remmen, maar dat ze vreselijk heet worden. We gaan naar “die andere remspecialist”, el Loco Falcon, terug in Huanuco. Die stelt de remmen af (el Negro had overdreven strak gezet), en stuurt ons weer op pad. Het is alweer avond, dus de volgende dag vertrekken we uit Huanuco. Na 50 kilometer stellen we vast dat de remmen alweer vreselijk heet worden. Dus wij terug, maar het is zondag. Dus de volgende dag naar el Loco Falcon. Die doet nu wat grondiger werkzaamheden, om het “natuurlijk slijtproces” wat te versnellen. Het is nog geen avond, dus wij vertrekken uit Huanuco. Onderweg zingt Joost van “never ever going back, never ever want to see, never ever going back to Huanuco”. Evenwel, het moet gezegd, zelden zo’n vriendelijke mensen tegengekomen als in Huanuco.

Op onze volgende stops, Huancayo, Ayacucho en Cuzco hebben we nog een mechanieker of zes geraadpleegd. Telkens vijf euro, telkens wat kleine oplapwerkjes, telkens een andere rem die vreemd deed. Dan eens was “de pomp kapot”, dan was “de brake booster kapot”, dan weer “ging het wel overgaan”. Pas sinds Cuzco lijkt het wat beter te gaan. Maar dan nog is er één rem die vreemd warm wordt.

Ik liet de naar eigen zeggen geweldige mechanieker in Cuzco nog naar een vreemd geluidje luisteren. De man is gekend in het overlandermilieu, en vindt daarom dat hij zowat 5 a 10 keer meer dan een andere mechanieker mag vragen. Die dus, scheen zich niet zo veel zorgen over geluid in kwestie te maken. De volgende dag leerden wij dat het onze aandrijfas was, want die viel er pardoes af. De auto zegt BONK, en vervolgens merk je dat gas geven geen effect meer heeft. Speciaal gevoel. Grote problemen blijken sneller opgelost dan kleine. Een gedeelde taxi nam mij mee terug naar de stad, zette mij af bij een mechanieker, die kocht het kapotte onderdeel, we sprongen in zijn wagen, en nog geen twee uur later waren we alweer op weg. Maar de vreemde bibber die pas die morgen was begonnen, die was er nog steeds (zij het minder). Pas in La Paz legde een volgende mechanieker ons uit dat een deel van de aandrijfas wat beschadigd was, en moest bijgewerkt worden. Voor een euro of zes heeft een metaalbewerker dat gedaan. Het stukje dat vervangen was in Cuzco was alweer beschadigd, alweer vervangen. Nu is de bibber zowat helemaal weg – en hebben we voor het eerste de 85 km/h gehaald!

P1100532

Je zou het bijna vergeten, maar ondertussen hebben we ook nog wat gereisd. Onze gemiddelde snelheid lag weliswaar nog wat lager dan gewoonlijk. Het toeval wil dat de route die zich uitstippelde, zowat geheel langs de oude inca snelweg liep. Dus overal een rijke geschiedenis, esthetische armoede, ruïnes achter elke heuvel, spectaculaire feestelijkheden.

 

P1100224

P1100278

P1100289

P1100305

P1100311

P1100332

P1100395

P1100404

P1090748

P1090777

P1090790

P1090816

P1090824

P1090839

P1090932

P1090956

P1100021

P1100051

 

Maar vooral, Peru. Een land waar je vooral niét naartoe moet reizen, want daarna ga je geen enkel land nog spectaculair vinden – laat staan, zegt Lore, dramatisch. Na een bergpas van 4700m volgt geen afdaling, maar een meer met flamingo’s, zwarte ibissen, vizcacha (andeskonijn met een lange staart en extréém zacht velletje). Na een volgende bergpas door de sneeuw, nog een lange beklimming. Deze keer met de zeldzame Puya Raymundii om het landschap nog wat op te spicen. Dorpjes zijn er alleen maar om je er aan te herinneren dat de rest van het landschap zo leeg is. En ook wel omdat er nu eenmaal iemand op de duizenden lama’s moet letten.

 

 

P1100151

P1100186

P1100207

P1100213

P1090699

P1100096

P1100103

P1100104

P1100130

 

Aangename verassing onderweg was nog Ayacucho. Lang een stad die men liever vergat, nu gaat het er eindelijk een jaar of tien goed – niets geen gewapende guerilla te zien. Het historisch centrum is niet geweldig groot, en omringd door een immense chaos van stad die tegen de bergen opkruipt.

Van hier naar Cuzco was vroeger een hele onderneming. Nu is het, op een stuk van 50 kilometer afzien na, een aangename route. Langzamerhand kom je in Incagebied, de geschiedenis is hier tastbaar. Cuzco zelf kondigt zich aan door de chaos die zich stad noemt errond. Opnieuw een centrum dat niet zo heel groot is, maar wat een stad. Het was voor ons beiden niet de eerste keer dat we er waren, maar Cuzco is zoals een stad in Europa: je kan er naar terug blijven komen. Klein verschil: de goeie plaatsjes bestaan hier vijf jaar later nog altijd.

 

P1100536

P1100557

P1100559

 

Omdat Cuzco op élke overlander zijn route ligt, is er een geweldige camping. Waar het vol staat met gelijkgestemde zielen die eigenlijk liever geen andere gelijkgestemde zielen rond zich hebben. Een ongemakkelijk soort gezelligheid.

20141031_083540

20141031_083548

P1100502

P1100519

P1100480

P1100533

P1100553

 

Advertisements