Food on the road

Bepaalde mensen hebben gesuggereerd dat we niet goed zouden eten, en aldus te mager zouden worden. Mogelijk is ons collectieve gewicht wat aan de lage kant, maar aan ons eten zal het niet liggen.

Aangezien we nog steeds vegetarisch zijn, koken we vooral zelf. Ongeveer driekwart van de Andeense voedselproductie bestaat uit gefrituurde kip met rijst én pataten én pasta, met een blaadje sla en een schijfje tomaat. Dus we hebben niet het gevoel dat we veel missen. Er zijn wel eens lokale specialiteiten die de moeite waard zijn. We eten ze niet altijd op.

20140625_132039 P1050823 - kopie

20140729_184736

DSC_0390

P1050664

 

Maar zelf koken dus, meestal. Kan ook moeilijk anders als je steeds zo ver mogelijk van dorpjes slaapt. ‘s Morgens koffie van de french press, havermoutpap met een banaan door geplet, en wat noten. Soms mag het eens wat meer zijn, maar meestal niet.

P1050927 - kopie

DSC_0595

P1050029

 

Dankzij de Nederlands uber-overlanders Landcruising Adventure, wisten we dat een stoomketel een geweldige plus was. Alles kookt dubbel zo snel klaar als in een gewone pot, en dat bespaart op de bijzonder eindige gasflessen. Pastavreters als wij zijn, is de winst niet zo heel groot – behalve op grote hoogte. Boven de 3000 meter kookt water op pakweg 60 graden. Je kan pasta dan wel gaar krijgen met veel geduld, maar al dente, da’s een moeilijke. Aangezien we beide nogal een ‘intuitieve’ kookstijl hebben, en je zo’n pot niet gewoon tussendoor even open doet, wel even wennen. Internet is dan natuurlijk redder in nood.

Ons meest voorkomende recept:

  • Giet olijfolie in de pan, verhit en voeg provencaalse kruiden, look en ajuin toe
  • Gooi er wat versneden olijven bij. Vervolgens stukjes courgette, brocoli of wat je op de markt hebt kunnen vinden.
  • Een tomaat erbij, en een pakje tomatenpuree. Een beetje water, tot je de consistentie hebt die je wil dat de saus zal hebben
  • Pasta erdoor, plus een goed glas water per 200 gram
  • Deksel erop, en goed vastzetten. Eens het goed begint te suizen, een wekker zetten voor de helft van de aangewezen kooktijd, plus dertig seconden.
  • Ondertussen kan je nog wat garnituur bakken. Doorgaans aubergine, want die verpapt als je hem meekookt. En dikwijls nog wat lokale kaas aanbakken (yummie).
  • Als de wekker gaat: raampje open en de stoom naar buiten aflaten.

Klaar!

Eten gaat van een snelle hap onderweg, tot zwaar arbeidsintensieve handelingen. Vaste waarden zijn gebakken inheemse kaas, guacamole, een slaatje met veel koriander. Als er een supermarkt in de buurt is: kaas! En indien niet: brood met goede olijfolie en zwarte peper.

20140626_163150 20140728_120959

DSC_0903

P1050035

P1050955 - kopie

 

In Chile hebben ze geen eten. Appels, peren, wortels, klaar. Peru en Ecuador hebben geweldige markten, en ook behoorlijk goede supermarkten – in de grotere steden. Bolivia heeft middelmatige supermarkten en schitterende markten in de hoofdstad, maar daar buiten is het vaak moeilijk om meer te vinden dan een rotte tomaat. Argentinië heeft nauwelijks markten, maar wel goede supermarkten. Zelfs in de kleinste stadjes kan je verse pasta en een goeie bleu versieren; en olijven en wijn zijn ook bepaald geen probleem.

P1050037

P1050298

P1050508

P1050672

P1050673

P1050677

P1050834 - kopie

P1050837 - kopie

DSC_0037

Advertisements

One thought on “Food on the road

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s