A day in the life

Omdat het genre “reisverslag” al snel op zijn beperkingen botst, een tweede thematische post. Even vooruitlopen op een vraag die we zeker gaan krijgen bij thuiskomst. Maar wat doe je dan zo eigenlijk heelder dagen? Hier een willekeurige doch niet noodzakelijk zeer typische dag in het leven van.

Op kerstavond komen we toe in een nationaal park in de bergen van Chile. Kantoren zijn gesloten, waardoor we gratis binnen kunnen voor een avondwandeling van een kilometer of 8. Het is een geweldig mooi bos, met een wat bescheidener variant van de sequoia in de hoofdrol. Het is het eerste bos op deze reis dat Europees aandoet. We voelen ons in de Alpen, of in een wildere versie van de Ardennen. Na het oorverdovende nevelwoud in het noorden van Argentinië, verbazend stil: om de krekels te horen, moet je echt luisteren.

P1110656

P1110661

P1110679

P1110685

We overnachten in boshut Beri aan de ingang van het park, aan het eind van een brede aardeweg. Doordat het zo donker is in het bos, wordt ik pas om negen uur wakker, twee uur later dan gebruikelijk. Voordeel: ik moet mij niet nog een uurtje in stilte bezighouden terwijl Lore doorslaapt. Koffie gezet met onze nieuwe thermos-french press, want na acht maand on the road is onze glazen fresh press eindelijk gesneuveld. Het park is terug open. Dat geeft een kleine complicatie: er is een opzichter, en geen manier om (letterlijk) even in de bosjes te verdwijnen. Omdat we geen port-a-potty aan boord hebben, gaat ontbijten dus aan iets hogere snelheid dan gewoonlijk. Na tien minuten op de baan kondigt het rookwolkje van verbrand WC-papier eindelijk gemoedsrust aan.

P1110689

Om van Chile naar Argentinië te gaan, moet je immer een bergpas over. De weg is alweer een top-10 trip. Eerst wat landbouw: vooral fruit. We stoppen om kersen in te slaan. Het is het seizoen: 1,3 euro voor een kilo. Nauwelijks mensen, het bos botst tegen de boomgrens en de bergen schieten omhoog. Net als de temperatuur van de motor. Bij een bergriviertje wordt een plaspauze een reden om de auto wat te wassen. We testen ook uit of de bladveren inwrijven met diesel het gekraak vermindert en het comfort vergroot op onverharde wegen. Antwoord: mwaaa. Het is zonnig en lekker warm. Lore geeft het voorbeeld, en we wassen ook onszelf in het beekje. We zijn hier nu toch, dus een uitgebreide lunch. Maar eerst enkele hinderlijke, gigantische dazen dooslaan.

Grensposten staan hier niet op de grens zelf. Da’s te hoog, en dus te koud, te geïsoleerd. Omdat het kerstdag is, zijn we de enigen. Het wordt een gemoedelijke babbel in plaats van het gewoonlijke zenuwslepende gedoe. Onze papieren zijn na een recent bezoek aan Santiago beter in orde dan die van zowat alle Chilenen, dus dat zou geen probleem mogen zijn. De Argentijnse grenspost is nog 60 kilometer verder, dus we besluiten al een overnachtingsplekje te zoeken. De bergpas is amper 2500 meter hoog. Ha! – ik rol-oog zoals ik gewoonlijk enkel op ’t werk moet doen. In Peru of Bolivia is het pas een bergpas als het de 5000 meter benadert. Maar we zijn nog maar uitgelachen of we zien sneeuw naast de weg. Putje zomer, het equivalent van eind juni bij ons. It’ll be a white christmas after all.

P1110710

Een tiental kilometer verder vinden we een mirador (een parkeerplaats om het landschap te bewonderen – hier een Grieks blauw stuwmeer). Het is zes uur, en Beri is onze berglodge voor die avond. Morgen moeten we de grens over. Maar de Argentijnen doen naar het schijnt moeilijk over de import van autonderdelen. We hebben een paar stuks gekocht in Chile, maar nog niet laten monteren. Dus die gaan uit de verpakking en worden op onschuldige manier verstopt. De verpakking geeft een heerlijk vuurtje om sporen uit te wissen. Het waait behoorlijk, dus we zetten onze pootjes uit. Die hebben we nog maar pas ontdekt – twee ijzeren poten die je kan uitklappen om griezelig wiebelen in de wind tegen te gaan.

P1110742

P1110733

Joost ziet sneeuw en een berghelling. De reliëfkaart suggereert een wijds uitzicht, en wie weet is er wel GSM ontvangst om nog eens mails binnen te halen. Dus ik ga alleen de berg op, met onze gevonden wandelstokken en mijn gloednieuwe bergschoenen. Zwaar de moeite, en alweer een gelegenheid om mijn ontluikende hoogtevrees in de ogen te kijken. Het is toch een tikkeltje stijl, er is geen pad, de ondergrond zijn losse stenen. Als ik boven ben is het kwart na acht, en de zon schijnt nog volop. We blijven ons daarover verbazen, na een half jaar lang tegen vijf, zes uur in het donker gezeten te hebben. Tijdens de afdaling een typisch natuurdocumentaire-beeld. Sneeuwvlakte smelt, vult een stroompje, zaden ontkiemen van zodra ze het eerste spatje zon voelen.

20141225_201941

20141225_203811

Lore ziet sneeuw en denkt dat die heel geschikt is om haar fles witte wijn te koelen. Geheel tegen de gewoonlijke gang van zaken in, kijken we geen film, noch lezen we in een boek (op tablet of smartphone). We zitten, keuvelen, en drinken de fles helemaal leeg, omdat we merken dat ze toch bijna leeg is. We weten niet wanneer we voor het laatst met twee een fles wijn leeg kregen. Voor het slapengaan, buiten, is het koud maar niet ijzig, en steendonker. Sterren!

De volgende ochtend zijn we vroeg min of meer wakker. Aan de Argentijnse grens houdt het asfalt op, maar gelukkig is het een geweldig goede aardeweg. Het landschap blijft fenomenaal, maar langzamerhand minder spectaculair. Aan de grenspost, veel lager, worden we opgewacht door een humeurige flik die beweert de vorige nacht op ons te hebben zitten wachten, en die beweert ons een boete te moeten geven omdat we niet dezelfde dag beide grensposten hebben gedaan. Ik had dat expliciet nagevraagd aan Chileense kant, dus ik gebruik mijn combinatie van geduldig afwimpelen en geïrriteerd negeren, waarop hij ons gewoon doorverwijst naar de rest van de administratie. De rest van de grensovergang verloopt zo vlot dat hij de nachtmerrie om de eerste keer Argentinië binnen te geraken bijna doet vergeten.

P1110758

P1110764

P1110775

Advertisements

3 thoughts on “A day in the life

  1. Er schuilt zowaar 19de eeuwse romantiek in Joost (powered by 20ste eeuwse Koreaanse industriele archeologie, maar laat DAT de pret niet bederven!). Fun read!

  2. Eerste keer (seriously) dat ik bij foto’s dacht: aha daar wil ik eens heen. Wellicht omdat het zo alpinesk aandeed en er een zekere vertrouwdheid is voor mijn ogen 🙂

    • Ondertussen zijn we helemaal in de Alpen aangeland. Bijzonder schoon, maar weinig exotisch. En véél buitenlanders die hier een plaatsje hebben. Lijkt mij betalbaarder dan Zuid Tirol. Zal ik eens wat prijzen bekijken? 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s