Bolivia

Bolivia, o land onzer dromen. Zoals dat wel eens gaat met dromen… Bolivia kondigt zich al op de Peruaanse altiplano aan, in de mini-corruptie van de flikken. Hier proberen ze je niet met een boete op te zadelen, maar willen ze een vrijwillige bijdrage, ‘para la gaseosa’ (voor een frisdrankje). Letterlijk 20 eurocent vragen ze dan. Als je de vragen gewoon negeert of afwimpelt, geven ze rap op. Zelfs  te lui om écht de corrupte flik uit te hangen. Bij de grens zijn de beambten bepaald niet enthousiast dat je hun land komt bezoeken. Niet de administratieve pseudo-sérieux die je soms tegenkomt, maar gewoon pure desinteresse. De gereserveerdheid van de hooglandmensen, zullen we het maar noemen. Het eerste wat je moet doen bij aankomst in Bolivia, is smeken bij zo’n lastigaard dat je alsjeblieft de 90 dagen bezoektijd krijgt waar je recht op hebt, niet de 30 dagen die ze standaard in toeristenpaspoorten zetten. Kwestie dat je toch zeker niet te veel geld zou spenderen, nietwaar.

20141103_170811

P1100692

P1100722

P1100745

Volgende uitdaging: tanken. Benzine en diesel is net als in Ecuador gesubsidieerd. In tegenstelling tot Ecuador, heeft Bolivia echter bijna geen olie. Het is dus echt een negatieve belasting op benzine. Maar je kan moeilijk van een straatarm land verwachten dat die ónze diesel zou subsidiëren. De meeste andere overlanders verwachten dat wel, grappig genoeg. Maar Evo zou Evo niet zijn als hij niet de kans greep om Boliviaanse minderwaardigheidsgevoelens aan te spreken, en dus krijg je als buitenlander je benzine dus niet aan de lokale prijs. Je krijgt hem aan – de linksen zijn niet meer wat ze geweest zijn – de internationale marktprijs. Een tankstation moet dus even de nummerplaat checken, en een hogere prijs aanrekenen aan vreemde nummerplaten. Lijkt mij al een uitdaging om zoiets in Europa te proberen (ik zie de Duitsers er toe in staat), maar in Zuid Amerika, in Bolivia daarenboven, een recipe for disaster. Voor een som als 11+7 haalt men hier standaard een rekenmachine boven, laat staan dus dat ze zoiets ingewikkeld als een extra factuur in orde krijgen. Misschien in één op de twintig tankstations kan je als buitenlander de wet volgen. Dus wat doet de doorsnee buitenlander: die vraagt of ze alsjeblieft benzine willen verkopen. Meestal wordt je afgewimpeld, en soms krijg je er. Dan wel aan een prijs ergens tussen de Boliviaanse en de internationale prijs. De overheid betaalt dus wel voor onze goedkope diesel, alleen verdwijnt de helft in de zakken van de gelukkige pompbediende. Er staan overal camera’s om dit soort fraude tegen te gaan, maar blijkbaar wordt daar toch niet al te veel naar gekeken. O, en in één van de drie tankstations waar je officieel kunt tanken als buitenlander, zagen we een local enkele gele jerrycans  opvullen. Net dezelfde jerrycan die net over de grens in het veel duurdere Peru massaal verkocht worden.

La Paz blijft gelukkig La Paz, één van de coolste steden in Zuid Amerika. We merkten het al, het door het IMF goedkeurend bekeken macro-economisch beleid van 21ste eeuwse socialist Evo Morales brengt zoden aan de dijk. Heel wat Bolivianen zijn er op vooruit gegaan in de vijf jaar dat we weg waren. In Copacabana zaten ze aan het Titikaka-strand, af en toe zelfs met een eigen wagen. Ook in Coroico is het nationaal toerisme niet enkel meer absolute bourgoisie. En in La Paz is er nu voorzichtig een stadsbus naast de honderden private lijnen. Meer in het oog springend: de geweldige hoogteverschillen met sattelietstad El Alto worden nu ook door een kabelbaan overwonnen. Ook het wegennet blijft erop vooruitgaan. Niet alleen de hoofdas La Paz – Santa Cruz is nu geasfalteerd, maar je kan ook van La Paz naar Potosi en Argentinië zonder ooit asfalt te verlaten.

P1100773

P1100792

P1100794

P1100798

P1100804

P1100806

P1100810

P1100822

P1100823

P1100829

P1100895

Uiteindelijk werd het een vrij snelle rit dwars door Bolivia, op de nieuwe route Potosi-Tarija-Bermejo. Enige omweg was een weekje Coroico. De rit was memorabel, ik met een indigestie en Lore razend van woede over de onwil om ons diesel te verkopen. Coroico zelf was niet echt veranderd. Ja, het dorp is gegroeid. Onafgewerkte bakstenen blokken van een verdiep of drie ontsieren de toegangswegen. Het centrum is nog chaotischer dan vroeger, omdat de door de Amerikanen betaalde witte olifant, ik bedoel de busterminal, niet meer in gebruik is. Dus vertrekken alle minibusjes vanop de plaza – die je ook al moet passeren om naar afgelegener dorpjes door te reizen. Hoewel de hoofdweg geasfalteerd is, zijn ze er nog steeds niet in geslaagd de aftakking van de laatste acht kilometer te verbeteren. Het afvalprobleem blijft hetzelfde. Op sommige van de wandelwegen is gebouwd, en andere zijn gewoon dichtgegroeid. Het beetje toeristische zelforganisatie dat er was is uiteengevallen, en op de officiële toeristische promotiepost zit nog steeds de idioot die ons aan het werk wou zetten een informatiebrochure naar het Engels te vertalen. Een brochure die we even later rondslingerend vonden – al in het Engels. Om de sfeer nog wat te verbeteren is één van de vaste waarden dood, een andere is aan het verhuizen naar een vriendelijker dorp, en nog een overweegt een verhuis. Sol y Luna blijft natuurlijk draaien, maar da’s nauwelijks deel van Coroico – dat is de tuin van Eden.4

P1100889

P1100840

P1100852

P1100853

P1100854

P1100861

P1100871

P1100883

Betekent dat dat Bolivia een tegenvaller was? Hoegenaamd niet. Bolivia doet exact wat je ervan verwacht: zijn eigen koppige, gereserveerde en soms dwaze zelf. Het is een land dat tijd en inspanning vraagt. En omdat het zuiden lonkt, hadden we te weinig tijd. Hoewel, momenteel geen haar op ons hoofd eraan denkt in Bolivia te gaan wonen, dromen we er wel van  om eens een maand of drie met een échte off-roader in Bolivia te gaan rondhossen.

 

Altiplano in Peru: de toerist uithgangen op al of niet drijvende eilanden in het Titikaka meer

 

20141102_124738_Pano

P1100565

P1100574

P1100606

P1100611

P1100644

P1100667

P1100672

P1100679

 

 

De eindeloze Boliviaanse Altiplano, en dan eindelijk wat groen als je de bergen uit rijdt

 

P1100900

P1100903

P1100926

P1110074

P1110085

P1110092

P1110170

 

 

Couleur locale in Potosi: paraderende schoolkinderen en ouders betogend voor meer politie in hun wijk (spelfauten!)

P1100966

P1100998

P1110012

P1110017

P1110044

Advertisements