The long way South

Tot Cuzco waren we onderweg nauwelijks andere overlanders tegengekomen. Af en toe kruisten we wel eens iemand, maar niet veel meer dan dat. Maar iedereen gaat naar Cuzco, en er is maar één camping, dus daar zat het vol. En iedereen was op weg naar het Zuiden. Zo langzamerhand begon het wel eens dringend tijd te worden richting Patagonia af te zakken, want daar kan je maar een paar maand per jaar een beetje deftig reizen. Iedereen moet ook door La Paz, op weg naar de Salar de Uyuni and all that. Opnieuw: een gezellige bende, zowat allemaal op weg naar het Zuiden. Toen wij er eindelijk vertrokken, was iedereen al weer op weg. En in Salta, Argentinië, alweer zo’n vaste waarde, alweer een volle camping. Op een enkele uitzondering, op weg naar het Zuiden. Allemaal eerder trage reizigers, allemaal met een achterhoedegevoel. En een heel aantal hadden we al ontmoet in La Paz, Cuzco, of zelfs in Ecuador. Hoewel je een beetje een asociale gek moet zijn om te gaan overlanden, toch een gezellig boeltje. Zo gezellig dat we er na een dag of twee ook wel weer genoeg van hebben.

P1110229

P1110236

beest03

Wie ons reiskaartje eens goed bekijkt, zal het wel zien: van Cuzco tot Mendoza, halverwege Argentinië, gaat het in bijna rechte lijn. Ruwweg 3000 kilometer zuid in anderhalve maand. Gemiddeld 66 kilometer per dag, niet bepaald een rotvaart – maar voor ons voelde het toch als een hels ritje. Mijn verlengd weekend in Buenos Aires en die week in Coroico heeft het gemiddelde natuurlijk ook naar beneden gehaald.

P1110190

P1110261

P1110289

P1110292

P1110335

P1110405

P1110453

P1110571

P1110602

P1110606

P1110628

De noordelijke helft van Argentinië laat zich goed genieten vanuit de auto, en nog nooit zoveel wildlife gezien al rijdende: het begon al aan de grens met toekans. Leguanen, spechten, een schildpad, guanaco’s (wilde lama), ontelbare vossen, zij kruisten ons pad. In het uiterste noorden nog een spat yungas (tropisch woud op de bergen), daarna eindeloze woestijn.

beest01

beest02

beest04

beest05

In Mendoza beseften we dat even oversteken naar Santiago de Chile allerlei voordelen had: papperassen van de auto aanpakken, Chileens gas inslaan, nieuwe schoenen kopen zonder importtaksen, nieuwe onderdelen inslaan voor Beri. Eens dat allemaal achter de rug, bleek het Kerstmis te zijn. En wat rekenwerk leerde ons dat we niet zo geweldig gehaast meer moesten zijn. Tegen 50 kilometer per dag, geraken we op tijd in El Calafate. Wie ons reiskaartje bekijkt, ziet dat we sindsdien een beetje aan het zigzaggen zijn geslaan.

P1110638

 

Advertisements

One thought on “The long way South

  1. Ik heb een steen verlegd,
    in een woestijn op aarde.
    Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
    Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
    Omdat, door het verleggen van die ene steen,
    de woestijn nooit meer dezelfde zal zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s