The Lost and Found

Ik ben natuurlijk bijzonder goed in dingen verliezen. Gelukkig is dat binnen Beri meestal een probleem van korte duur. Even Lore enerveren door alwéér te vragen waar dat ligt, en we zijn er. Uiteraard ben ik op de trip alleen naar Buenos Aires een van onze high tech sneldrogende handdoeken verloren. Maar deze reis vinden we vooral dingen.

Een groepje Argentijnse jongeren die op ons wildkampeerplaatsje kwamen drinken, lieten behalve hun afval ook een euro of vijf aan Argentijnse pesos achter. Dank u! We hebben in de auto ook 10 Roebelcent gevonden. Bijna even nuttig als het muntstuk van 1 Chileense Peso. Dat is dus een muntstuk ter waarde van ongeveer een tiende van één eurocent. Als het seizoen nog niet voorbij is, kunnen we daar misschien nog eens 4 gram appels voor kopen.

20150319_170022

Wereldschokkender was de vondst van spitstechnologische ultralichte opplooibare wandelstokken. Het ziet er redelijk idioot uit, met twee van die stokken wandelen, maar sinds kort doen we het altijd. Lore krijgt de kwaliteit, ik heb bamboestokken op maat gebroken. We hebben ze opgezocht, de opplooibare, en die kostten meer dan 100 euro. Ze lagen op een pad, nog in het zakje en al. Omwille van ons karma, nam ik toch de moeite om de receptie van ons wandelaarshotel op de hoogte te stellen. Gelukkig liet de rechtmatige eigenaar niets van zich horen.

P1130830

Even nuttig als wandelstokken vinden op een wandeling, is handschoenen vinden aan de voet van een gletsjer. Alweer topkwaliteit, gloednieuw, en helaas alweer de maat van Lore. Maar ze zat er eens zo gelukkig mee op haar paard.

We namen acht stuks bestek mee uit België (of moet ik zeggen uit Zweden?): 2 vorken, 2 messen, 2 lepels, 2 koffielepeltjes. Van die laatste waren we er vrij snel een kwijt. En niet lang daarna vonden we dit bijzonder schattige vorkje. Een vork is geen lepel, maar toch.

Recentste aanwinst is onze selfiestick. Aan het begin van onze trip geen enkele gezien, tegenwoordig lijkt iedereen het te hebben. Voor de oudjes en de nog-minder-hippe-mensen dan wij: dat is een ding waarmee je je smartphone in de lucht houdt om nog betere zelfportretten te nemen. Niet lang geleden was ik vol vuur cafépraat aan het verkopen tegen de selfiestick. “O, symbool van deze tijd. Geld uitgeven aan een gadget dat ons in staat stelt om toch vooral niet aan een vreemde te moeten vragen om ons portret te nemen.” Maar karma is snel, en op ons pad lag zo’n stick. We stonden langs hetzelfde pad gekampeerd, dus ik heb het ding nog een tijdje tentoongesteld, in de hoop dat de rechtmatige eigenaar hem zou zien. Helaas.

De selfiestick is evenwel de meest hilarische vondst gebleken. De afstandsbediening werkt niet, maar het ontdekkingsproces van hoe je er een foto mee neemt was geweldig. Vooral omdat die veel te dure telefoon van mij gewoonweg een foto kan nemen als je er “smaail” tegen roept. Die blikken van verwondering, hoe ontroerend!

20150313_175006 20150313_175024 20150313_175033 20150313_175038 20150313_175042 20150313_175056

Advertisements

Patagonia

Patagonia: mooie dorpjes, verdwaalde nazi’s, eindeloze bossen. Allemaal dingen die je niet tegenkomt. Patagonia is vooral enorm. Argentinië is te groot om voor Belgen zelfs maar bevattelijk te zijn, maar alleen al Patagonië is gigantisch. In het noorden van het gebied staat er nog steeds meer dan 2000 kilometer op de teller tot Het Einde van het Land. Toch laat het zich eenvoudig samenvatten, van oost naar west: eindeloze lege woestijnkust, eindeloze dorre en winderige vlakte, een niet zo heel hoge Andes met nogal wat vulkanen, gletsjers en meren, en over de Andes: Chile, koel en onbereikbaar regenwoud. Aan Argentijnse kant volg je de fameuze Ruta 40. Bijna geheel geasfalteerd, en hier en daar zelfs zeer mooi. Een bizar gebied met enkele honderden kleine vulkaantjes voelt als de toegangspoort.

P1110860

 

Oeps, lichten vergeten uitzetten. Maar deze meneer zag ons sukkelen en kwam spontaan helpen.

P1120048

P1120059

P1120072

Een van de highlights voor ons was de voet van een serieuzere vulkaan. Omdat de zomer Patagonisch is, komen we toe in een sneeuwstorm. Dat gaf sfeer, en een slecht humeur voor Lore. Ik was te druk bezig met opgelucht zijn dat de storm ons niet omver blies. De volgende dagen stoomde de vulkaan:  sneeuw in een hete krater, ziet u. Het landschap een en al basalt – lava die nooit bovengronds geraakte en dan maar kristalliseerde. Kristallen van 60 centimeter doorsnede. En niets groeit in basalt, behalve monkey puzzle trees, of pehuenes (peeweenes). U kent ze wel, die vreemde boom in de tuin van die buurman met de slechte smaak.  In dit landschap, eens volgroeid, een buitenaards zicht.

P1110937P1110908

P1110940

P1120035

Pas een dag of wat verder is er weer een groen stukje aan Argentijnse kant: Bariloche en zijn route van de zeven meren. Waar we niet op gerekend hadden: vanaf 1 januari begint de zomervakantie van de Argentijnen. Op één dag zien we meer motorhomes dan op de hele reis tot nu toe. En waar wij tot nu toe de pruttelkar hadden onder de overlanders, zijn we nu gewoon een van de velen die met een oude, vreemde bak rondtoeren. We delen de bossen dus met véél Argentijnen. Enige voordeel: die Argentijnen zie je niet op de wandelpaden, die zijn te druk bezig met barbecueën en wijn zuipen.

P1120243

P1120357

P1120092

P1120097

P1120134

P1120164

P1120170

P1120175

P1120210 

P1120255

P1120329

En dankzij het geweldige iOverlander, vinden we zelfs een wildkampeerplaatsje waar we zo op ons gemak zijn dat we er twee dagen blijven. Een idyllisch beekje maakt het af, een optimistische Joost sprong er bijna in – tot de alreeds in het water vertoevende tenen luid en duidelijk “nope!” meldden. De meren zijn net warm genoeg om in te zwemmen, de riviertjes zijn puur smeltwater.

P1120279

P1120266

In Chile is het pas echt Patagonia waar het vasteland ophoudt. Zowat halverwege Santiago en Vuurland houdt de snelweg op, wegens geen land meer om die op te leggen. Vanaf hier is het land in de zee weggezakt, te veel door gletsjers in stukken geslepen. Voor het eerst sinds Ecuador is hier regenwoud aan de Pacifische kust. De onbereikbaarheid maakt dat het nog behoorlijk ongerept is. Pas in de tijd van Pinochet werd een poging gedaan om de enkele dorpjes hier te verbinden met een weg. Ondertussen zijn er al heelder stukken geasfalteerd, maar veel ervan is nog steeds bijzonder slecht. Hier ben je voor het eerst ook echt in het diepe zuiden: al zit je niet verder van de evenaar dan pakweg Barcelona, op elke wat hogere heuvel ligt wel een gletsjer.

P1120419

P1120429

P1120453

P1120572

P1120593

P1120615

P1120617

P1120643

Bezoekers op wereldreis, ik kan het u verzekeren, het is een bron van stress. We geraakten net op tijd in El Calafate, Argentinië om Lore’s pa op te pikken. Onze eerste indruk van zo diep in het zuiden: 10 graden, ijzige wind, miezerige regen. Feels just like home. We vertrokken te paard met Mathieu, zijn kameraad Marc Warm Water (tja, zo kenden we die mens), olijke gids Luciano, Parisienne en tijdelijk hulpje Gaelle en nog een verdwaalde Franse toerist. Lichtjes anders dan de haast militaire discipline van onze paardrijtocht in Marokko, bestond hier de helft van de dagen uit wachten tot alles klaar was om te vertrekken. De andere helft bestond uit tweeliterflessen wijn legen. Dat laatste vooral de taak van de heren op middelbare leeftijd. Het onderdak was ook, laten we zeggen, bijzonder. Edoch, een bijzonder fijne tocht, waar ongetwijfeld nog jarenlang legendarisch over gedaan gaat worden. Die keer dat Lore bijna een paard-met-halve boom over zich kreeg. Die keer dat twee beesten ’s ochtends vermist bleken. Die keer dat een overladen vrachtpaard vol in galop wegschoot. Die donkere krochten waar we in moesten slapen. Dat weer: regen, zon, sneeuw, en dat binnen de tijdspanne van een half uur. Wat mij misschien nog het meest gaat bijblijven: hoog in de bergen, een heuvel vol gaten van beesten die ze “toeketoek” noemen, Latijnse naam, echt waar, tuco tuco – een heuvel die ’s nachts tot leven komt met een hartslag van toeketoek toeketoek toeketoek, de conversatie van de toeketoek. Of het stuk vol dode bomen: hier was een jaar of vijftig geleden een bosbrand. Nog steeds geen teken van herstel.

P1120810

P1120831

P1120769

P1120869

P1120894

P1120900

P1120917

P1120922

P1120952

 

In onze ongeplande reis van Ushuaia tot Colombia geraken we niet in Colombia. En nu ook niet in Ushuaia. Het zuidelijkste punt wordt Puerto Natales, uitvalsbasis voor Torres del Paine. Een van dé highlights van Zuid Amerika, om redenen die ons nooit geheel duidelijk worden. Prachtig, dat wel, maar wat ons betreft gewoon beter gemarketed dan zoveel andere berglandschappen. Het meest bijzondere was nog dat dit het dichtste komt bij een safari zoals in Afrika. Wie dat ooit gedaan heeft, blijft Zuid Amerika een door dieren onbewoond gebied noemen. Maar hier zie je niet één of twee guanacos. Hier zie je heelder kuddes, en daarna nog meer kuddes. Spijtig genoeg nog steeds niet voldoende om pumas te overtuigen een spectaculaire jachtpartij in te zetten. Ook de lokale struisvogels zie je hier vaak. Plus meer condors dan de afgelopen tien maand samen.

P1130027

P1130030

 

P1130061

P1130093

Dus de snuit nog eens gewend, en vijfhonderd kilometer woestenij doorploegen, in het gezelschap van gordeldieren en stinkdieren. Dan nog eens de streek van Bariloche, deze keer zonder massatoeristen. En dan nog een maand of twee om het Chileense Lake District en de wijnvalleien te bezoeken. De bak pruttelt vooralsnog vrolijk verder, en ze is al voor de tweede keer verkocht. Klaar om naar huis te gaan: nog niet helemaal.